Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ons handelt, dan moeten wij alles opmerken en van alle middelen, die ons ten dienste staan, gebruik maken, om ons uit zijn strikken te verlossen. Wachten wij dus wat er gebeurt, en zorgen wij niet te laten bemerken welke wapenen wij op onze beurt bezitten."

Zij wachtten dus en putten zich uit in vermoedens en veronderstellingen, welke plannen de graaf zou koesteren en waarom zij thans zoo opgesloten waren. Maar zij zagen geen licht in het donker. Eén zaak was hun helder, en wel dat men hen in hun slaap uit de „Victoria" in een ander schip had gebracht en dat dit schip niet naar Frankrijk voer, zooals Edgar aan den stand der zon bemerkte. Om te Calais te komen, had men zuidoostelijk moeten varen, en in plaats daar van ging men noordwestelijk, dus juist den tegenovergestelden kant.

„Waarschijnlijk," zeide Edgar, „heeft graaf Ludlow het. op ons vermogen gemunt. Als wij niet leefden, zou hij onze goederen geërfd hebben, en dus tracht hij ons uil den weg te ruimen."

„Maar wij moeten toch eerst dood zijn, vóór hij kan erven, antwoordde Lucy. „En je merkt, dat wij niet alleen nog leven, maar dat men ook volstrekt geen plan schijnt te hebben, om ons te vermoorden."

„Maar men wil ons misschien levenslang opsluiten," zeide Edgar.

„Dat zou den graaf niet helpen," hernam Lucy. „Binnen eenige jaren ben je meerderjarig, Edgar, en dan zou de graaf moeten bewijzen, dal wij dood zijn, of

Sluiten