Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Edgar werd wat geruster en volgde den raad van zijn vriend, hij bleef onder voorwendsel van zeeziekte beneden. Evenwel niet alleen Edgar, maar ook James verkeerde voortdurend in onrust, van door den graaf herkend en gegrepen te worden. Maar deze scheen geen vermoeden te hebben, hoe nabij Edgar hem was. Hij was vroolijk en in zijn schik en zoo zorgeloos, dat James, die eer dacht dat hij onrustig en ontsteld over Edgars vlucht zou zijn, daarover niet weinig verwonderd was. Het raadsel werd intusschen opgelost vóór men de Engelsche kust nog bereikt had. James hoorde toevallig een paar woorden, die de graaf met zijn metgezel wisselde, en ging toen aanstonds naar Edgar.

,,Nu weet ik waarom de graaf zoo onbezorgd is," zeide hij. Hij meent, dat je uit het raam van den toren gevallen en in de zee verdronken bent. Aan vluchten schijnt hij niet te denken I"

"Dal is goed voor ons," antwoordde Edgar. „Maar onze zusters?"

>jZijn, zooals ik hoorde, op het kasteel gebleven, daar de graaf voor haar niet bang is," zeide James. „Als hij maar kon vermoeden, dat je nog leefdet, dan zou hij er wel voor oppassen, om naar Engeland terug te keeren, waar schande en onteering hem wachten. Alles getuigt zóó, dat God ons helpt, dat wij niet behoeven te vreezen!"

James bedroog zich niet. De graaf landde onbezorgd in Engeland, zonder de vluchtelingen ontdekt te hebben, die, nog ruim van geld voorzien, postpaarden namen

Sluiten