Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ho! niet doorgaan, beau chevalier!" bracht het gravinnetje met een tik op Günthers arm in herinnering.

In dit oogenblik keerden zich alle hoofden naar de vleugeldeuren, welke zacht geopend werden. De ordonnance-officier van prins Alexander schreed onhoorbaar door het salon, zijn blik vloog rusteloos en angstig over de pratende groep, tot in de verste hoeken der kamers, dan trad hij snel met zijn stereotiep lachje en ettelijke buigingen nader.

„Hunne Hoogheden kunnen oogenblikkelijk hier zijn!" fluisterde hij met een gedempte stem en een angstig gezicht.

Günther mat de magere gestalte van den binnentredende, zijn baardeloos, ziekelijk gelaat, op welks voorhoofd het roodblonde haar a 1'anglais gescheiden en naar beneden gekamd was, met een blik, waarmee een ander een knikkend Chineesch porceleinen popje op den schoorsteen zou bekijken.

„Zoo?' vroeg hij op een toon, die joviaal had kunnen zijn, wanneer er niet een al te spotachtig lachen doorheen geklonken had. „Heb je je heer en gebieder netjes overschoenen aangetrokken? Het heeft buiten gesneeuwd!"

Over alle gezichten vloog een lach en de knijperige oogen van den aangesprokene troffen voor een oogenblik kwaadaardig |en scherp als dolkpunten Lehrbachs overmoedig gelaat; daarna scheen het als werden de trekken weer met geweld in de beleefd en gemaakt lachende plooien en plooitjes gelegd en jonkheer Von Reuenstein dreigde schertsend met zijn vinger.

„Dat 's alles maar jaloezie, graaf; je gunt mij mijn nieuwe waardigheid niet!" lachte hij gedwongen.

„Integendeel, mijn waarde, ik heb mij juist het meest van allen verheugd met je benoeming, ik wist het beste, hoe moeilijk je je het gemaakt zult hebben om al die kleine eigenaardigheden van] Zijne Hoogheid te bestudeeren ; niemand kan die moeilijke betrekking met meer ijver en opoffering vervullen dan jij!'

„Ik hoop mijn vrienden te bewijzen, dat ik volkomen opgewassen ben tegen het gewicht er aan verbonden!" antwoordde

Sluiten