Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de ontelbare oude en nieuwe vrienden, die hem aanhoudend omringd hadden, om zich zijn „ontmoetingen" met den Keizer te laten verhalen.

„Het was spot, bittere hoon, een nietswaardig spel, dat ze met u speelden,'' had ze willen uitroepen, doch ze drukte de lippen vast op elkaar en zweeg; daarna waren ze begonnen hun koffers te pakken

Ze herinnert zich nog, hoe een lakei een brief bracht van de hofdame, gravin Aosta, welke de verrassende mededeeling bevatte, dat Hare Hoogheid, de hertogin-moeder, barones Von Wetter ter audiëntie uitnoodigde. Tante Renate zette met veel voldoening den paarsfluweelen hoed op en trok zulk een vastberaden gezicht, als gold het, met het zwaard in de hand voor haar goed recht te gaan strijden. Zij was weggereden, langen tijd uitgebleven en eindelijk teruggekeerd meteenscheeve coiffure en een hoogrood gelaat. Haar oogen fonkelden en aan haar energieken tred en haar bewegingen zag men, dat ze innerlijk bevredigd was.

Oom Bernd brandde van nieuwsgierigheid en had duizend vragen voor een; zijn gestrenge vrouw zei echter lakoniek: „Ziezoo! ... nu heb ik mijn hart eens lucht gegeven en de hertogin even verteld, hoe ik over haar residentie en die hooggeroemde bewoners denk! —Zij was echter heel vriendelijk; het speet haar, dat onze Phine zich gisterenavond zoo slecht geamuseerd had; het kwam zeker omdat zij nog vreemd was. Maar dat zou wel anders worden !" Ze ging vlak voor het jonge meisje staan, legde beide handen op haar schouders en vroeg kortaf:

„Zeg Phine, zou je hier wel willen blijven ?"

Het bleeke gezichtje zag op, en voor het eerst sprak de karaktertrek der Von Wetter's uit de ontdane trekken. Ja, tante, ik zie op tegen de eenzaamheid thuis!" zei ze. „De oogen der oude vrouw zagen haar doordringend aan. „Ook alleen — zonder oom en mij —als logee bij de Lattdorfs?" voer ze voort met ietwat bevende stem. „Want mij krijgen ze met geen stok meer naar zoo'n bal."

Sluiten