Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nu kunnen jelui, wat mij betreft, met de thee beginnen," voer Sylvia, licht kuchend voort; „ik voel nu weer, dat ik

bloed in mijn aderen heb!"

Prins Detleff was zich gaan verkleeden en kwam daardoor wat later; toen hij in de antichambre trad, hoorde hij reeds de muziek.

„Hé, Brocksdorff, zijn ze al aan den arbeid?" vroeg hij, en" wees met zijn duim over zijn schouder heen naar

cJe 2clcll

„Ja, Uwe Hoogheid, er wordt reeds gedanst!' lachte deze. ^Voorwaarts dan!" Detleff rekte zich eens geblaseerd uit, trad daarop de zaal binnen en liet Susanna Aosta nog eenige oogenblikken in angstige spanning, daar hij met aandacht freule Von Wetter lorgneerde. Daarop zag hij, hoe het mooie gravinnetje toornig de verwelkte sneeuwklokjes naast zich op de sofa wierp; even glimlachte hij en trad daarop naar haar toe, om haar om een dans te verzoeken. Josephine stond naast Ange; ze had met Hattenheim en d'Ouchy gedanst, en wilde nu even uitrusten. Reimar week niet van haar zijde en danste met geen andere dame; hij volgde met zijn blik Günther, die volgens zijn „verplichtingen", eerst Sylvia en daarna de naaste omgeving der prinses ten dans

leidde. . . t *

Prins Detleff trad dwars door de zaal op Ange Lattdorf toe en groette haar, oogenschijnlijk zonder de minste notitie van

Josephine te nemen.

„Het is goed," sprak hij tot de gravin, „dat de bloemen op uw kleed geborduurd zijn, anders liepen ze gevaar op uw

hart te bevriezen!"

Beter, dan dat ze zouden verschroeien, Uwe Hoogheid. Ange richtte zich hoog op, haar ernstige, koele blik rustte

kalm en trots op Detleffs gelaat.

„Les goüts différent!" lachte deze en draaide zijn knevel op. „Ik zou u wel eens in vuur en vlam willen zien, het zou u uitmuntend staan: ik doe een beroep op uw ijdelheid. Uw ongenaakbare blik jaagt mij werkelijk op de vlucht,

Sluiten