Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

groet, zonder evenwel de plaats in te ruimen, die hij naast freule Von Wetter innam; hij scheen het als vanzelf sprekend te beschouwen, dat hij daar zat, en bleef zitten.

„Zeg eens, Reimar, ben je erg moe?" vroeg Günther schertsend en schudde met een veelbeteekenenden wenk de leuning van den stoel.

Reimar zag hem aan. „O, neen," antwoordde hij droog.

,Nu, sta dan op en gun mij het pleizier je gelegenheid te geven op mij neer te zien!"

„Dat zou pijnlijk voor mij zijn"' Hattenheim schudde met een spotachtig lachje even het hoofd.

„Allons, dikke, erger mij niet!" klonk het nog lachend van Lehrbachs lippen, doch het bloed steeg hem naar de wangen.

Reimar nam hem van het hoofd tot de voeten op. „Nu, als je zoo onzeker in je schoenen staat, beste jongen, ga dan maar wat zitten; ik waag het er op je voor eenige minuten mijn plaats af te staan!" Daarna stond hij op, doch leunde met een afgewend gezicht zoodanig tegen de balustrade, dat Günthers bloemen, die Phine vóór zich had neergelegd, door een stoot van zijn elleboog in het parterre tuimelden.

„O, wee!" zei hij, „daar liggen ze nu!"

„Dat zie ik!" antwoordde Lehrbach scherp. Daarna nam hij plaats op den stoel, terwijl Hattenheim zich naar de deur keerde.

„Waar ga je heen?" riep freule Von Wetter hem bijna verschrikt achterna.

„Ik ga zien, of de viooltjes niet te redden zijn!"

„Haast je dan, dat ge met de volgende acte terug zijt!"

Beiden knikten elkaar toe, als menschen, die het goed met elkander meenen. Lehrbach voelde zijn slapen kloppen. „Is dat tegelijkertijd een afscheid voor mij?" vroeg hij met een mislukte poging om vroolijk te schijnen.

Op hetzelfde oogenblik kwam baron d'Ouchy binnen om Ange te vragen, of hij moigen, na het diner bij den Russischen gezant, de nieuwe nocturnes met haar zou mogen spelen.

Sluiten