Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gesloten oogen naar het spel van haar vriendin. Een lichtblauwzijden kleed viel in glanzige plooien om haar ranke gestalte en eindigde in een kanten sleep, versierd met bouquetten sneeuwklokjes, die eveneens het blonde haartooiden.

De jonge meisjes waren zooeven van een diner teruggekeerd, dat de commandant der huzaren gegeven had en dat ook door het hof met zijne tegenwoordigheid was vereerd. Sylvia en Detleff waren levenslustig, amuseerden zich gaarne en vertoonden zich op de meeste particuliere feesten, welke de verschillende autoriteiten 's winters gaven.

De grootmeesteres had zich eenigszins vermoeid gevoeld en zich naar hare kamers teruggetrokken; Agne en Phine zochten echter haar lievelingsplekje op, schoven haar stoelen vertrouwelijk bijeen en deden elkander het verhaal van haar wederwaardigheden.

Josephine was door baron Clodwig naar tafel geleid, die zich gedurende het geheele diner moe gepeinsd had, of de brillanten van de vrouw van den Russischen gezant echt waren, — of de forellen nog levend waren geweest vóór zij klaargemaakt werden — uit voorzichtigheid bedankte hij liever — en of Sylvia ooit zou overgaan tot een mésaillance. Hij was in de hoogste mate gespannen, en daarbij had hij geen blik van Hare Hoogheid afgewend, die zich levendiger en vertrouwelijker dan ooit met graaf Lehrbach onderhield, — men had den jongen officier natuurlijk^ een plaats naast haar gegeven.

Josephine wist op geen der vragen het rechte antwoord te geven en wisselde met Ange, die door Reuenstein naar tafel geleid was, en dicht in haar nabijheid zat, eenige blikken, die van stille berusting getuigden.

Gelukkig zat d'Ouchy tegenover de beide meisjes, als cavalier der jongste dochter van den commandant, een stille, verlegene blondine, die meer gewicht scheen te hechten aan een goed dessert dan aan een pikant discours; — zoodoende kon de jonge diplomaat ongegeneerd deelnemen aan het gesprek van zijn vis-a-vis. Voornamelijk sprak hij met Ange,

Sluiten