Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Detleff haar over baron d'Ouchy gesproken had, hadden zich hare wangen hooger gekleurd.

Sedert acht dagen was] d'Ouchy op reis naar Bretagne; een telegram had hem verwittigd van den dood van zijn oom. Met een vroolijk gelaat was hij in den coupé gesprongen en had er op gezinspeeld, dat hem een aanzienlijke erfenis wachtte. Nu, Detleff gunde het hem gaarne, want, niet waar, niets ontbrak hem dan geld en een vrouw! Nu! het een zou wel het ander met zich brengen! En met deze woorden zette Detleff zijn monocle op en zag de „koude schoone" spottend aan. Ongelukkig werd juist de thee gepresenteerd en Ange boog zich diep over haar kopje. Toen zij het hoofd weer oprichtte en met enkele woorden zeide, hoe ze zich verheugde over het geluk van den jongen diplomaat, waren hare trekken strak en onveranderd als altijd.

„Hoe vervelend," dacht Detleff, keerde zich naar links en ging tegenover gravin Aosta zitten om Ganzen-Lize het hof te maken. Ondertusschen sprak hij zeer luid over „Spaansche vendetta" en vroeg Susanna of zij een Philippine met hem wilde doen. Hij wilde haar zoo gaarne een dolk schenken. Daarop had de jonge hofdame het hoofd in den nek geworpen en spottend gevraagd:

„Om u met uw eigen wapenen te kunnen slaan?' Vervolgens was zij opgestaan en had zich naar de andere zaal begeven.

„Wee den sterveling, op wiens hoofd de meteoorsteenen van haar toorn zullen neervallen!" lachte Detleff, terwijl hij zich omkeerde en haar nakeek, zoolang hij kon.

Na eenige oogenblikken was hij haar echter gevolgd en had haar den waaier uit de hand genomen, om zich daarmede te waaien.

„Hebt ge u werkelijk kunnen losrukken?" vroeg Susanna bits. „Ik dacht, dat ge voor van avond voorgoed wortel geschoten had in den Grosz-Stauftenschen bodem!" en meteen blik vol coquetterie richtte zij haar oogen op prins Detleff, die den waaier tegen zijn hart drukte en op dweependen toon

Sluiten