Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slapen ... Von Hattentieim had tegenover hem plaats genomen en was bezig te schrijven.

Den volgenden dag droeg de zoon van den minister de burgerkleeding, en de oude dienaar staarde vol aandoening op het kleurlooze gelaat, dat in dien enkelen nacht zoo veranderd was. Alle zonneschijn en vroolijkheid was er uit verdwenen, donkere schaduwen lagen om Günthers oogen, een ernstige, weemoedige trek plooide zich om zijn mond ... Voor de eerste maal in zijn leven maakte Günther den indruk van een ernstig, beproefd man-

Diepe stilte heerschte in de ziekenkamer, slechts bij korte tusschenpoozen klonk een lichte tred over het zachte tapijt en boog een blozend meisjesgelaat zich met zorgelijken blik over den slapende, om de ijscompressen om zijn hoofd te vernieuwen; de zieke haalde dan diep adem, bewoog even den linkerarm en verviel dan weder in dezelfde bewusteloosheid, waarin hij sedert het eerste oogenblik gelegen had.

De dokter verklaarde, dat de rechterzijde volkomen verlamd was, en haalde bedenkelijk de schouders op; met dankbaarheid had hij de komst van freule Von Sacken en Josephine begroet, daar hij vrouwelijke hulp en verpleging had gemist.

Josephine nam oogenblikkelijk haar plaats aan het bed in, terwijl freule Von Sacken volgens den wensch van Maria Christina naar het gesticht der diaconessen reed.

De schrik en ontsteltenis hadden merkbaar hunne sporen in de kamer achtergelaten: alles lag bont dooreen. Onhoorbaar schreed Josephine op en neder en trachtte de orde eenigszins te herstellen.

Ondertusschen weerklonken schreden in de aangrenzende kamer, haastig werden de de portières opengeslagen en trad Günther op den drempel. Een onbeschrijfelijke uitdrukking lag op zijn gelaat; hij blikte het jonge meisje aan als een wonder, dat men niet begrijpen kan, en bevend stak hij haar de hand toe.

„Dus is het waarheid, — zijt gij hier ?" kwam met moeite van zijn lippen: hij wilde meer spreken, doch het was hem

Sluiten