Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over te maken, vindt gij niet? Nu, wat die oude heks van mij zegt, kan mij geen rooden duit schelen," en Ilse knipte verachtelijk met vinger en duim en zag Ange vragend aan.

Deze bepaalde zich met een schouderophalen en een „onbegrijpelijk!" hetwelk echter evengoed gravin Von Recken als „de dolle prinses en haar keukendragonder" kon gelden.

„Het is tegenwoordig deksels slecht weer bij Hare Hoogheid. Begrijp je niet waarom?" ging Ilse voort. Ange keek haar verwonderd aan en schudde ontkennend het hoofd.

„Nu, dan ben je dommer dan ik dacht... Apropos, vertelt je neef je dikwijls iets van Lehrbach?"

„Neen, slechts zeer zelden; graaf Lehrbach is zoo hard aan het werk, dat hem weinig tijd tot schrijven overblijft!"

„Geloof je, dat er nog wat van hem zal terechtkomen? Wij zijn er erg nieuwsgierig naar!"

Ilse zag Ange uitvorschend aan. Deze bleef echter zeer lakoniek en Ilse had weinig talent de menschen uit tehooren.

„Zeg eens: weet je wat ik geloof? Dat Lehrbach verliefd is op Ganzen-Lize!"

„Geloof je? Dat is iets nieuws voor mij!"

„Och, en je bent haar intiemste vriendin!"

„Naar mijn onwetendheid op dit punt te oordeelen, zeker niet."

„De kleine Von Wetter heeft Lehrbach gekocht, nietwaar?"

„Dat is de eerste maal, dat ik het hoor! Reimar sprak van een wildvreemde dame.

„Sylvia is woedend, dat zij den aankoop haar neus heeft laten voorbijgaan. Geloof je, dat ze nog in onderhandeling zou kunnen treden met de tegenwoordige eigenares?"

Dat zal misschien moeilijk gaan en tot niets leiden!" Ange kon ternauwernood het verachtelijke lachje onderdrukken, dat om haar lippen speelde.

Hare Hoogheid laat je verzoeken ons door tusschenkomst van je neef het adres van die dame te bezorgen. Wil je daarvoor moeite doen?"

„Ik zal het Reimar vragen."

Sluiten