Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hans werd bijna boos, maar hij zag een traan inGriete's oog en bedwong zijn toorn. Integendeel hernam hij op vriendelijken toon:

„Ik kan 't niet helpen, Griete. Maar ik moet de schaats

tnr»Vi vnafmnlrpn. F.n ifi

weet zelf, dat we weinig tijd hebben: want moeder zal ons wel gauw roepen."

Hierop keek hij rond of hij niets zag, waarmede hij zijn zuster kon helpen,

bedacht zich even, nam zijn pet at, naaide uit de gescheurde voering een dotje watten, legde dat op de plaats, waar hij het touw moest binden, en bond toen de schaats vast, zoo schielijk als hij 't met zijn van kou verstijfde vingers doen kon.

rKijk, nu zal 't je geen pijn meer doen, Grietje," zeide

Sluiten