Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de kleine, kleurlooze, hoogemoedige oogen terwiil een treLvan toorn zich om de dunne lippen vertoonde Grete kende het maar al te goed, dat smalle, magere gezicht, waar elkebewaar wording z.ch terstond op liet lezen. Als kind had zi, het dikwfils met angstig oog aangezien, zoowel uit zusterlijke liefde als omdat

was^Hirl ^ hSchuld,krf <* wanneer Reinhold u,t ^ humeu was. Hij was ,n het geheel niet veranderd: van kindsaf was hii

gewoon, dat men hem, den zwakken, ziekelijken knaaoilti2%Ï2 zin gaf, en ook nu kleurde inwendige woede de bleeke wantin rood. Onrustig greep hij naar de voorwerpen op tafel toShet breken van een glas allen deed schrikken! ta'ei, totdat het

„Pardon," stamelde hij, „ik was daar heel onhandig ik word altijd zenuwachtig, als ik die stem hoor, even alsof met een natten vinger langs een wijnglas wordt gestreken."

zei',H^mtvHwSlTSreinakkel?,k verholPen "orden, Reinhold,"

Z<ê*"• d,c'opstond'üm een in »«"«■

nu""™ £"££££" gedaa" VOOr den -«^n nee,, da. de''

Den steenen gang doorgaande keek hij naar al de ramen en kwam ook langs Margaretha's schuilplaats. Zij drukte zich zoo dicht zij kon naar den hoek, maar juist daardoor werd het geruisch van haar zijden japon duidelijk gehoord. geruisen

,,Is hier iemand ?" vroeg Herbert.

Zij begon te lachen. „Ja," zei ze fluisterend, „maar geen dief — T-ii ri haa[; Cn °°K gee" VTÜUVV Dorotllea uit de spookkamer

Gre,e "uit Be^nT" 8 * "eZt'n' Herbert' &«= « »«.

Met dat woord kwam zij uit de vensternis voor den dag-een

mflsJe< dat ach met een bevallige beweging een weinig vooroverboog om beter te worden gezien. k S

fr ™'lllekeun£ was hiJ een schrede achteruit gegaan, als verrouwde h,j zijne oogen niet. „Margaretha !" zei hij op vragenden toon en bood haar aarzelend de hand. Koel lei zij de harf in de » ne, maar dadelijk liet hij haar weer lo». zonder dS hl die Weme hand even drukte - een begroeting, Zoo Sl mwelBk maar zoo volkomen in orde. ^ '

„Komt gij zoo bij nacht en ontijd terug?" vroeg hij weer „Weet het niemand hier in huis?" S J

Met een moedwillig lachje zag zij hem in het gezicht. „Ja, ziet

Sluiten