Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Grete werd getroffen door dat woord — dat klonk zoo eenvoudig en zoo volkomen waar, dat zij geen oogenblik aan de oprechtheid zijner mededeeling twijfelde. Hij beminde dus werkelijk de freule Von Taubeneck. Hij zou dus hare hand niet vragen om in dat hooge huwelijk het middel te vinden, om altijd hooger te klimmen, zooals de kwade wereld zei — hij zou haar tot vrouw begeeren, al was zij ook de dochter van een porseleinschilder... Papa had dan toch ook gelijk gehad met zijn bewering, dat Herbert, bij al zijn brandende eerzucht, toch altijd in het oog zou houden, dat de rechte weg de beste was.

De knecht was intusschen al herhaaldelijk bij de deur van den stal verschenen en nu wenkte de landraad hem. Het paard werd voorgebracht en hij zat spoedig in den zadel.

„Rijdt gij naar den Prinsenhof ?" vroeg Grete, terwijl zij haar hand in de zijne legde.

„Naar den Prinsenhof en verder," zeide hij. „De storm moet daar geweldig hebben gewoed."

Een oogenblik hield hij haar hand vast, en reed toen weg.

Onwillekeurig bleef Grete staan, om hem na te zien, tot hij de poort uit was gereden. Zij had hem onrecht aangedaan en wat erger was, zij had haar valsch oordeel over hem maar Jal te duidelijk doen blijken . .. dat was een pijnlijke herrinnering ... Hij beminde haar dan toch werkelijk, die dikke, koele bedaarde Heloise — de volkomene tegenstelling van dat bevallige schepseltje, dat hem eens betooverd had. Hoe kon het mogelijk zijn ! Maar tante Sofie had wel gelijk. „Als de liefde in het spel komt," zei zij altijd bij de herinnering aan het wonderbare feit, dat eens iemand op haar grooten neus verliefd was geweest. Onder ernstig nadenken ging Grete weer in huis. Op het gras lag een hand van de nymf, zij raapte die op en dacht aan de woorden van den ouden man over oude kunst en nieuwe nabootsing — doch maar een oogenblik, want heel andere denkbeelden rezen voor haren geest op — onder de moeielijkste optelossen vraagstukken behoort dat van de menschenziel.

Sluiten