Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„lessenaar" maar in werkelijkheid niets anders was dan een ouderwetsch medicijnkistje, waaruit, zooals Bob het uitdrukte de „vakjes" waren verwijderd en dat nu voor de helft gevuld was met manuscripten. Con was zoo verzot op den inktkoker, als een eendje op den eersten den besten vijver, en had reeds verscheiden verhaaltjes geschreven, die gewoonlijk een onmisbare gelijkenis droegen met het laatste boek, dat zij gelezen had. O. a. was er een: „De avonturen van een mannetje uit de ark van Noach", dat klaarblijkelijk ingegeven was door: „Het tinnen soldaatje" van Hans Andersen. Een tweede, de beschrijving van onderhandelingen tusschen ridders en vogelvrij verklaarden in een bosch, die aan Ivanhoe herinnerde en een derde verhaaltje, dat de lotgevallen bevatte van een avontuurlijk matroos, die zeer goed de zoon van Robinson Crusoë had kunnen zijn en van moederszijde, van Sinbad, den zeeman afstammen.

In den laatsten tijd was Con echter meer oorsponkelijk geworden en had aan haar verbeelding den vrijen teugel gelaten.

Arme Con! Haar geest hield zich voortdurend bezig meteen plan, grootscher en wonderbaarlijker dan waarvan zij ooit in in een verdicht verhaal gelezen had, „een plan" dat zij voorloopig wijselijk voor iedereen geheim hield en zelfs niet aan het medicijnkistje wilde toevertrouwen. Zij hoopje n. 1. eens een boek te schrijven, dat zoo'n opgang zou maken en zooveel geld opbrengen, dat zij in staat zou zijn Foxbank terug te koopen en aan de familie ten geschenke te geven. Wel honderd keeren had zij zich voorgesteld hoe alles in zijn werk zou gaan; tot het laatste oogenblik zou zij de heele zaak geheim houden; dan zou zij het huis koopen en de gequiteerde rekening, of de

Sluiten