Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hoe ben je daaraan gekomen?"

„Och, hou je mond; doe toch zulke gekke vragen niet."

„O, mij goed; als je kwaad bent, spreek ik niet eerder met je, voor je woede bekoeld is," antwoordde Con, die er haar eigen manier op na hield met haar broer om te gaan, als hij, zooals zij het noemde: de bokkepruik ophad. Zij dacht wel dat hij het met mijnheer Keiler aan den stok had gehad over zijn werk, en misschien een thema mee had gekregen om over te maken bij het andere werk voor den volgenden dag. Als hij over een poos bedaard was, zou zij waarschijnlijk de waarheid wel hooren.

Aan tafel was hij norsch en stil, en gaf hetzelfde antwoord, toen zijn moeder naar de oorzaak van zijn geschaafde wang vroeg. Bob zag er uit, of hij meer van de zaak wist, maar hij zeide niets; alleen begunstigde hij zijn zuster met een geheimen wenk, als zijn broer niet naar hem keek.

Het maal werd voor het grootste gedeelte in stilte gebruikt. Con zat te peinzen over een wedstrijd op rijm in „Het Jonge Volkje", waaraan zij van plan was mee te doen, en mevrouw Willis vroeg zich af wat er toch aan Edgar zou schelen; zij vond het echter raadzaam hem voor het oogenblik niet met vragen lastig te vallen.

„Zeg," zeide Bob een poosje later, toen hij en zijn zusje naar den kleinen tuin achter het huis gingen om hun cricketpaaltjes in den grond te steken, „heb je die roode plek op Edgars gezicht gezien?"

„Ja, hoe is hij daar aan gekomen?"

„Wel, hij en Bassett hebben gevochten."

„Gevochten!" herhaalde Con, terwijl zij uit pure verbazing den bundel paaltjes, dien zij onder haar arm had, met groot

Sluiten