Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Edgar Willis van zijn kant begon reeds te ondervinden, dat „mond dicht houden" volstrekt niet bevorderlijk was voor zijn gemoedsrust. Ofschoon hij er op het oogenblik geen vermoeden van had, dat zijn oude vriend de schande moest dragen voor hetgeen hij zelf had misdaan, wilde zijn geweten hem niet met rust laten; en bovendien werd hij telkens door vragen in het nauw gebracht, die hij onmogelijk kon beantwoorden. Was Easton te vertrouwen, dat hij zijn mond zou houden? Zou mijnheer Keiler zich niet plotseling kunnen herinneren, dat de thema overgeschreven was tusschen den middagschooltijd en het theedrinken, in plaats van voor het eten? Welke stappen zou mijnheer Vesper doen als niemand zich aanmeldde? De jongen herinnerde zich een dergelijk staaltje van een brutalen streek, waarvan de dader nooit ontdekt was geworden. Op een avond, even voordat men aan het huiswerk zou beginnen, had de een of andere jongere leerling de hoofdkraan van den gasmeter uitgedraaid, zoodat de heele school in duisternis was gehuld. Er was toen een heele drukte van het geval gemaakt. De kostleerlingen, die de vreugd van een vroolijke verwarring van tien minuten met een boete van een uur schoolblijven hadden moeten betalen, hadden wraak gezworen tegen den onbekenden zondaar; maar mettertijd was de zaak doodgebloed en men dacht er nu nog slechts aan, als een vrij leuke mop. Zou deze pistoolschot-quaestie op dezelfde wijze in het vergeetboek raken of zouden er meer afdoende maatregelen genomen worden om den dader op te sporen?

Onder het eten was Edgar ongewoon stil, en in plaats van met Bob naar het tennis-veld te gaan, zooals hun gewoonte was op halve schooldagen, bleef hij thuis, voorwendende, dat hij „nog wat te doen had". Hij slenterde weg, vervuld van

Sluiten