Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genoeg uitgesteld; ik heb telkens een ander plan moeten maken en dat kan zoo niet blijven voortgaan. Als je mij nu weer teleurstelt, zal ik je niet meer lastig vallen. Behalve," voegde de spreker er bij, als bedacht hij zich, „met de schuldbekentenis, als de tijd van die te voldoen is verschenen."

Mender beet op zijn lip, maar antwoordde niet. Een half uur later kwam hij te voet, bij „De Antilope" terug, ging naar het buffet, vroeg om een glas brandewijn met spuitwater en nam plaats in een rustig hoekje. Hij sloeg den drank in één teug naar binnen en bleef toen, met zijn ellebogen op tafel leunend, in het leege glas staren, alsof het een tooverspiegel was, waarin hij de toekomst trachtte te ontcijferen.

„Ik denk wel, dat de kerel zal slagen," dacht hij. „Hij zal het wel gedaan zien te krijgen. Nu heeft hij mij in zijn macht, maar dan zullen we quitte zijn. Ik zal hem een extra nul bij mijn bedongen som laten zetten en van de honderden, duizenden maken."

Sluiten