Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het Evangelie kuste en bewierookte en de Vaderen van het Concilie van Ephesus het Evangelie in hun midden plaatsten op een troon.

Diezelfde vereering vindt hare symboliek in de solemneele bewierooking door den diaken en in de omhoog gedragen lickten, wijl 's Heeren woord „het licht is in de duisternissen" en voor een ieder in het bizonder „een licht is voor den voet", waar wij allen betreden „de paden van het donkere werelddal".

In gelijksoortigen, zinvollen geest kust de priester den tekst van het verkondigde Evangelie, want ook hij belijdt met den Psalmist: „ik heb lief uwe geboden, meer dan goud en edelsteenen; een wellust zijn zij aan mijne ziel".

En dan stijgt de lezing tot een smeekgebed:

Per evangelica dicta de- Dat door de Evange-

leantur nostra delicta. lische woorden onze zonden

worden gedelgd.

D. Laus tibi Christe. Aan U de lof, o Christus. (')

De „voorbereidende" misse is geëindigd. Weleer klonk dan de waarschuwing van den diaken in dezen of dergelijken vorm: „Ite, missa est" (Gaat, de misse is geschied) tot een teeken aan doopleerlingen en boetedoeners, dat zij zich hadden te verwijderen. Nog eenmaal zal die plechtige scheidings-formuul worden gehoord, maar dan tot alle aanwezigen bij het einde der h. Misse. Het was een vorm, overgenomen uit burgerlijke en senaatsvergaderingen, waar het einde eveneens op soortgelijke wijs werd aangekondigd.

(') Hierna werd in de apostol. Kerk het Evangelie met een predikatie („honielie") verduidelijkt, waarvan ook onze predikatiën te dier plaatse dagteekenen.

Sluiten