Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In den trein

was 't 'n ware Herlitzschool voor mij. Daar kreeg ik de eerste lessen in de Grieksche taal. Mijne reisgezellen deden zooveel mogelijk hun best, mij woorden te leeren, waarmee ik het eerst in aanraking zou komen; ook leerde ik Grieksch tellen, dat, toen ik 's avonds om half acht te Athene kwam, was 't net alsof ik al weet hoe lang in Griekenland geweest was.

Veel nieuws zag ik onderweg niet. Allemaal weer wijnstok en cypressen aan den kant van den spoorweg. Alleen het Kanaal van Korinthe trok een oogenblik mijne aandacht. Het deed mij denken aan het Suez-Kanaal, waar het dan ook veel overeenkomst mee heeft. Met het doorgraven had men hier echter met meer moeilijkheden te kampen, dan bij de doorgraving van het Suez-Kanaal. Dat werd namelijk door een zandigen bodem gegraven, terwijl men hier zich een weg moest banen door de rotsen. Met kruit en dynamiet heeft men de rotsen laten springen. Was Ferdinand de Lesseps bij het Suez-Kanaal de man, hier is het Generaal Tiirr geweest. Het doel was, om de Korinthische en de Saronische zee door een korteren weg met elkaar te verbinden, opdat de schepen, voor de havens aan de Zwarte Zee bestemd, of voor Konstantinopel en meer andere, niet den geheelen Peloponesus behoefden rond te varen. Het Kanaal heeft echter niet aan de verwachtingen beantwoord. Volgens een oud-ingenieur, die lange jaren op zee heeft gevaren en met wien ik er over sprak, was het 'n groote fout geweest, dat men het Kanaal zoo smal had gemaakt. Het heeft maar eene breedte van 23 Meter, zoodat slechts stoomschepen van 'n 5000 a 6000 ton kunnen passeeren,

Sluiten