is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heesters — naar den kant waar langs hij komen moest.

Toen ze daarmee bezig was, de bebladerde twijgen af brekend of doorknippend, zoodat ze roode voren groef 111 duim en middel-vinger waar de oogen van de schaar te hard knelden, hoorde ze stappen, zijn stap. Maar ze zag niet op en ze kreeg ook geen kleur: die had ze al van de warmte. Ze voelde alleen dat haar hart erg begon te bonzen, en ze knipte en knakte \oort, veel te veel, veel te ruw, zonder keus. Maar ze kon nu toch niet weggaan. Dat zou immers den schijn hebben gegeven of ze hem ontvluchten wou, of ze bang voor hem was!

„Dag, Rinske." Smitz leunde tegen 't hek en zocht haar oogen.

„Dag, Smitz," zei ze, en nu keek ze hem aan met iets benepens over zich.

„Zoo aan 't bloemen plukken?"

„Ja och zoo'n boeketje; dat fleurt de kamer wat op."

„Die heeft hier geen bloemen noodig om een paradijsje te zijn," zei hij weer met verliefde galanterie.

„Hoe dat?" vroeg ze eenvoudig, want ze miste de behaagzucht die naar complimentjes vischt en ze op een afstand al ruikt.

Hij lachte een beetje verlegen: „Och, een jong meisje zooals jij, is eigenlijk 't mooiste bloempje van een huiskamer."

Ze keek hem donker aan, wat beleedigd in haar