is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altijd bezig met dat ééne — tot ze uit huis stemmen hoorde. Ze ging naar binnen en vond de familie in de gewone zitkamer, goed afleggend en druk pratend. Toen ze Rinske zagen, werd ze wat effen begroet, en ook de zoen, dien Fred haar gaf, was wat plichtmatig; maar 't volgende oogenblik waren ze weer diep in 't gebabbel, dat veel te lang een slot voor had gehad, om de geleden schade niet in te halen, De preek werd nog eens betast en geknepen en begiggeld, onder 't ui-getap van Jan over iets belachelijks, dat ook belachelijk was, zeker omdat het belachelijke graag langs 't hoekje van den ernst gluurt.

Rinske zei niets en ging lezen.

Ze wenschte zich uren ver — te Langwirden, en de anderen vonden haar vervelend.

Mevrouw Smitz begreep dat er iets gebeurd was. Toen Fred de kamer uitging om sigaren te halen, volgde ze hem.

„Jongen."

Hij keek om en bleef staan.

„Wat mankeert Rinske toch; is ze boos?"

„Wel neen," zei hij luchtig. „Och, ze was van middag een beetje geïndigneerd omdat ik vroeg of ze mee naar de kerk ging, anders niet."

„Hoor eens, Fred, ik vind Rinske in alles erg excentriek," en daarop half fluisterend: „eerst gedaan en toen bedacht, heeft menigeen in leed gebracht."

Hij draaide zich af en liep weg. Wat z'n moeder zei, had hem ook soms door 't brein gespookt, maar