Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich uitstortend om het gemartelde leven van dien Eenheids-held, dien Eenheids-strijder, — dat is Potgieter's onderwerp. Dat ontwaakte in hem met het voorjaar van 1865. Dat lokte hem, met den vriend om wien hij geleden had, naar dat feest, naar Florence. Dat zuchtte en hijgde, dat klaagde en schreide, dat juichte, triomfeerde en boog zich neer tenslotte in den vrede van het Schoone, toen hij Florence schreef. »In Schoonheid zal het Heilige overwinnen" was Dante's zegen op hèm. De Schoonheid was het Heilige, vertrapt, gebroken, omhoog gestreden en zich oprichtend aan dien grooten, — nu zegevierend en onsterfelijk.

In mijn jeugd mocht het mij lief zijn vele schoone plaatsen nog afzonderlijk aan te wijzen. De eenheid van het gedicht zag ik toen niet. Nu was deze te toonen mij het eenige, en noch van de verspreide schoonheden noch van dat barokke dat dezen stijl — dien nieuweren renaissance-stijl — soms eigen is, geef ik voorbeelden. Het gedicht is zonder twijfel, door die eenheid, geschapen uit dien hartstocht, het Monument dat Potgieter heeft voortgebracht,

'S

Sluiten