Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en sloegen elkaar van hier uit zacht den bal toe, want met het net op die hoogte van ruim 7 voet was van harde slagen geen sprake. Ook eerst nadat het net zooveel verlaagd was, begon men aan het plaatsen der slagen te denken.

Een belangrijke nieuwigheid werd nu ingevoerd door zekeren heer Woodhouse, die op de gedachte kwam den bal terug te slaan, voordat die nog den grond had aangeraakt. De oude backcourt spelers, die zagen dat al het effect, dat zij aan den bal wisten te geven, waardeloos was, indien de tegenpartij een »volley" nam, vonden deze manier van spelen al zeer weinig fair. Maar zeer spoedig bleek het duidelijk, dat de volleyer het spel in handen had, want toen het net zooveel hooger hing, was het voor iemand, die achter in speelde ondoenlijk iemand, die goed aan het net speelde, te passeeren. Nadat het net op de tegenwoordige hoogte was gebracht, kwam op zijn beurt de volleyer tot de ontdekking, dat het naar het net oploopen alleen na een goeden slag voordeelig was, want op slecht geplaatste slagen weer naar voren komende, werd hij langs de sidelines gepasseerd. Ook nu nog is dit dan ook de manier gebleven, waarop een single gespeeld behoort te worden, al heeft soms ook het volleyspel, dan weer het backcourtspel wat de overhand.

Even geleidelijk heeft zich het Double-spel ontwikkeld. Oorspronkelijk was de Heeren-double gelijk aan de meeste Dames-doubles van tegenwoordig: alle vier spelers stonden achter in het court en sloegen elkaar niet al te hard den bal toe, daarbij steeds trachtend veel effect aan den bal te geven. Het duurde nu echter niet heel lang, of deze wijze van spelen ging vervelen en om er een einde aan te maken ging een aan het net spelen, terwijl de ander achter in het court heen en weer rende om terug te slaan al wat zijn partner passeerde. Voor den laatste een vrij ondankbare en hoogst vermoeiende taak, zooals de dames, die nog wel op deze wijze mixed-doubles gespeeld hebben, weten! Langzamerhand maakte het goed plaatsen der slagen zulke vorderingen, dat de man aan het net niets te doen kreeg en het eenvoudig een single werd tusschen de beide spelers achterin. En dit bracht de laatste verandering te weeg, dat n.1. beide spelers naar het net komen om te volleeren. Het eerst werd volgens deze laatste methode gespeeld door de Amerikanen Sears en Dwight, terwijl in Engeland de gebroeders Renshaw hen spoedig navolgden en die wijze van spelen tot volkomen ontwikkeling brachten. Toch stonden toen nog de spelers verkeerd, want zij volleyden öf vanaf óf van vlak achter de service-line, terwijl het nu een uitgemaakte zaak is, dat de volleyer dicht bij het net, in ieder geval een goed eind binnen de service-line moet staan. Reden hiervan is dat het veel gemakkelijker is een bal, die opkomt, goed te volleeren door een, die reeds aan het dalen is, wat juist meestal het geval is tegen den tijd dat hij den speler, die achter de service-line staat, bereikt. In de tweede plaats heeft de speler aan het net veel minder ruimte te dekken dan verder achter in het court.

De oude manier van underhand serveeren met veel effect is in onbruik geraakt, tenminste voor de heeren en heeft plaats moeten maken voor de service overhead.

Sluiten