Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kerkhof aan te wijzen, waar een groot aantal gesneuvelde Russische soldaten begraven werden. Op die plek werd in 1901 door liet Russisch gouvernement een eenvoudig gedenkteeken geplaatst, bestaande in een rotsblok van grijsrood, Zweedsch graniet, met de woorden in Russische letters: Eenvoudige herinnering aan de Russische krijgers, gevallen in de slagen bij Bergen op 8 en 9 bept. 1799. Boven in dit rotsblok is een groot, wit marmeren kruis geplaatst. De granietrots staat op een kleine verhevenheid, in den vorm van een grafheuvel. Het boschachtig terrein hieromheen is herschapen in een klein park, zoodat het den indruk geeft van een rustigen doodenakker. Als men liet dorp verlaat, wandelende naar het nabijgelegen Zonegeest, dan ontdekt men even buiten het dorp, links van den weg, dit gedenkteeken.

Een schaduwrijke weg loopt langs de echte duinen over de geestgronden van Bergen naar Schoorl. Bewandel dezen weg, gelijk wij liet deden, op een

schoonen herfstdag, als de najaarszon op liet kreupelhout, de kamperfoelie en wilde hop aan beide zijden van den weg een ongekenden rijkdom van tooverachtige licht- en kleurschakeeringen door het bruinend en gelend gebladerte te voorschijn roept, tinten, van zilverwit tot rood en goud overgaande, en gij waant u in een feeënpaleis. /Vis het liout aan den landkant dunner wordt, weidt de verruimde blik over frissche, koele weiden, waar het vee rustig graast,

zoo nu en dan den kop verheffend, om een eigenaardig, weemoedig geloei te

doen liooren, dat een herfstgroet aanduidt.

Zoo hier en daar sijpelt het klare duinwater door een beekje landwaarts en enkele stulpjes, half in het duin begraven, liggen onder hun bemoste daken zoo rustig en vreedzaam zich te baden in den warmen zonnegloed, alsof achter die half gevoegde muren en aarden wallen de sociale strijd enkel een idylle is.

Als eindelijk aan het eind van die aangename wandeling de weg zich meer westwaarts buigt en de heuvels ook ter rechterzijde zich hooger verheffen en hun naakte, witte toppen afteekenen tegen het zachte blauw van den herfst hemel, naderen wij Schoorl. Bij den ingang van het dorp steekt het eenvoudige, groene torentje zijn spits bescheiden boven het kerkje uit aan den rand van het bosch, dat in Hildebrands tijd, voor meer dan zestig jaren, de graanakkers

Raadhuis te Schoorl.

Sluiten