is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Grieken in Sicilië door. Toch blijft de tyrannis een kunstmatige schepping; zij valt met den eersten stoot. In 470 reeds maakte Agrigentum zich vrij.

Hiero t, 407. Hiero stierf in 467; hij werd opgevolgd door zijn broeder Thrasybulus. Maar zijn gewelddadigheden vonden maar al te spoedig haar loon. Reeds in 466 werd hij na een heftigen kamp uit Syracuse verdreven. De democratie zegevierde vai der ook hier. Ten slotte viel in 461 de tyrannis ook in Rhegium en Messana.

tyrannis, 466. ^ . , ,

De val der tyrannen bracht echter op Sicilië geen geregelde toestanden. In alle steden stonden aristocratie en volk tegenover elkander, evenzoo burgers en vreemdelingeu; bovendien trachtten de onderworpen steden zich te emancipeeren. Daarbij vormden de huurlingen een element van onrust. Alle dooiden tyran onderdrukte tegenstellingen openbaarden zich thans in verdubbelde scherpte. In Syracuse namen de burgers het bestuur in handen met uitsluiting van de vreemdelingen en soldaten, echter niet dan na hevige straatgevechten. Ten slotte bracht de pacificatie van 461 eenige jaren rust. De burgers behielden overal de regeering, maar moesten de vreemdelingen en de soldeniers Politieke schadeloos stellen. Overal moest daarop de staatsregeling op vasten voet Sicilië, worden gebracht, wat weer tot nieuwen politieken strijd aanleiding gaf. Daardoor zag men zich te Syracuse genoodzaakt naar hetzelfde middel te grijpen als vroeger te Athene, de verwijdering van een voor den staat gevaarlijk geacht man door volksstemming. Zoo had men te Syracuse het petalisme (olijf bladgericht). Ten slotte werd hier alles op democratischen leest geschoeid. Ieder burger had stem in de volksvergadering. Om tot ambten verkiesbaar te zijn, moest men echter een man van leeftijd zijn. De regeering berustte bij vijftien strategen. Maar naast hen hadden ook hier de demagogen den grootsten invloed.

Ducetius. Een gevaarlijk vijand stond omstreeks 4C0 op in den Koning der Siciliërs, Ducetius. Doortrokken met de Grieksche beschaving, gevoelden de Siciliërs het oogenblik gekomen om de Grieksche heerschappij te vernietigen en zich zelf weer tot het regeerende volk te maken. De leider dezer beweging was Ducetius. Weldra had hij een groot gedeelte van Sicilië in zijn macht; zelfs veroverde hij Grieksche steden. Tegen dit gevaar vereenigden zich Syracuse en Agrigentum. Na eenige nederlagen gelukte het eindelijk in 450 aan Syracuse om Ducetius' leger volledig te verslaan en hem zelf gevangen te nemen. Daarmede was de droom van een Sicilisch rijk voor goed vervlogen. Syracuse vooral was de winnende partij; haar gebied strekte zich steeds verder naar het Westen uit.

Bioei van Niettegenstaande, of misschien juist door den verbitterden strijd ontwikkelde zich op Sicilië een rijk materieel en daarnaast ook een opgewekt geestelijk leven. Men gevoelde zich trotsch op zijn overwinningen; het was een eer en een roem Griek te zijn. Daarbij kwam, dat de overrijke graanbouw aan Sicilië den vasten grondslag gaf voor een materieel gedijen als bijna geen Grieksch land bezat. Naast koren verbouwde men vooral wijn en olijven; deze