is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alpen lag. In Italië was de adel lang niet zoo machtig: daar waren de steden met haar opkomende burgerij en de onafhankelijke geestelijkheid ook machten in den Staat. Het gevaarlijkste element voor den Keizer was evenwel de Paus, die, naarmate de macht van het rijk daalde, zich zelf weer voelde rijzen. Het beste was het met de koningsmacht nog geschapen in Oost-Francië, of Duitschland, gelijk wij dit rijk van nu af kunnen noemen. Niet ten onrechte draagt Lodewijk den bijnaam van den Duitscher. Hij heeft veel gedaan om de zwakke eenheid tusschen de Duitsche stammen te versterken. Gesteund dooide Kerk en den adel, die hij met elkaar wist te verzoenen, legde hij den grondslag tot een gezond staatsleven, waarop latere geslachten hebben voortgebouwd. Vóór alles trachtte Lodewijk de beginselen van hoogere beschaving, die Karei de Groote in Duitschland had neergelegd, verder te ontwikkelen. Kerken en kloosters werden de middelpunten van geestelijk leven; de zending onder de Heidenen werd weer met kracht aangevat. Ook op sociaal gebied

Lodewijk de Duitscher,^ 810 -875.'

K.1UJ

Handteekening van Lodewijk den'Duitscher.

werden belangrijke resultaten bereikt: vooral door de kloosters werd hoe langer hoe meer land in ontginning gebracht; overal begonnen zich geregelde toestanden te ontwikkelen: landbouw en veeteelt, ook handel en nijverheid begonnen te bloeien. De beginselen eener nationale letterkunde ontstonden onder Lodewijk den Duitscher. Otfried droeg zijn Evangeliënboek aan hem op. Zoo werd Duitschland het tooneel van een gezonde, nationale ontwikkeling: de Koning kon zich de eer toerekenen die naar vermogen te hebben bevorderd.

Daarentegen kon het rijk van Karei, die de Kale werd bijgenaamd, niet tot rust komen. Zijn regeering werd voor Frankrijk het begin van een langdurig tijdperk van verval en verwarring. Karei begon in 844 met een nuttelooze gruweldaad: de ter-dood-breuging van Bernhard van Septimanië. Diens zoon Willem begon daarop een guerilla tegen de koninklijke troepen. Daardoor won de opstand in Aquitanië, waar men nog altijd Pepijns zonen erkende', in kracht; Karei bevond zich in de onmogelijkheid hem te dempen. Van dezen toestand maakten weer de Noormannen gebruik, die in 845 de Seine tot Parijs

Karei de

Kale, 810-877.