Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij het handschrift aan den uitgever van „Nederland" zonder eenige nadere conditie afstond.

Maar ziet, deze novelle was zoo actueel, zoo geestig geschreven daarbij, dat zij een ongewoon succes be haalde, een ieder moest haar lezen en A. Réville, toen nog predikant te Rotterdam, gaf er eene vertaling (eigenijk „reduction") van in de „Revue des deux Mondes "

Na deze overzetting in één wereldtaal volgden er spoedig meerdere; in het Engelsch twee, in het Duitsch, Zweedsch en Russisch. Voor de schrijfster, ie vaak klaagde in dit opzicht niet verwend te zijn — hare vroegere werken waren soms óf weinig gelezen of naar hare schatting te weinig gewaardeerd — was

«lfeneJerraSSing" Zooals ziï zich uitdrukte in October 1874 : „Majoor Frans, die waarlijk in de wereld nog al ffoed geaccueilleerd is, heeft, ondanks hare slechte

Potgieter" gCnade £fevonden in de oogen van

En het was nog juist bij tijds, want Potgieter stierf 3 Februari 1875. Mijn tante had zich voorgesteld ook in hare vreugde over het succes van Majoor Frans een klem huiselijk feest te geven, toen zij het bericht van Potgieter's dood vernam; zij was er zoo door getroffen, dat zij mij schreef: „de schok die het mij gaf was pijnlijker daar ik zulk een tijding niet verwac te■•• • Ik kan zoo geen feest vieren, terwijl de vriend mijner jeugd, die mij tot op dezen leeftijd toe de trouwe, hartelijke vriend is bijgebleven nog niet eens naar zijn laatste rustplaats is gevoerd. Die wond moet uitbloeden al is het een verlies, dat ik levenslang nog zal blijven voelen."

Maar het succes van Majoor Frans was blijvend en toen in het volgend jaar eene commissie zich vormde om bij het zilveren huwelijksfeest het echtpaar osboom Toussaint hulde te brengen, was de deel-

Sluiten