Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eten zullen vinden, en ik mijn kind liefst geen blik wil laten slaan op de familiegeheimen van het Fransche Hof. Zij heeft nooit den naam van de Montespan gehoord, en zoo ik leve en het verhoeden kan, zal die van de Maintenon haar niet anders in de ooren klinken, dan als de geheime gemalin des Konings."

„Vergeef mij, Mijnheer!" sprak d'Erlanges, „dat is iets, wat juist niemand zegt, schoon ieder het als gegeven aanneemt; ik sprak laatst nog met Bontemps ...

De Sieur antwoordde alleen met eene uitnoodiging, om hem te volgen. Het vertrek, waarin zij den avond hadden doorgebracht, was eene kamer, ingericht op de wijze der antichambres, en dus hoogsteenvoudig; maar de zaal, waarin hij hun nu voorging, nadat hij zelf de middeldeur had geopend, was versierd, gemeubeld en verlicht met eene weelde, die d'Erlanges met een vragenden blik naar den gastheer deed opzien, als wilde hij hem de bekentenis ontlokken, dat hij toch zeker de hofmeester moest zijn, en niet de eigenaar. En zoo hij de eigenaar van dit lusthuis was, dat hij dan niets minder kon zijn dan een Hertog en Pair ") van Frankrijk, of een Grande van Spanje,14) of een Italiaansche Kerkvorst.

De zaal was achtkant, zooals veelal de eetzalen te dier dage werden ingericht; zooals er zelfs eene in het Palais-Royal was, en meer dan eene te Versailles. Het behangsel was van zijden damast, de kleur een zacht appelbloesem, de afscheidingen der vakken aangewezen door trofeën, ontleend uit jacht, visscherij, uit bouw- of herdersleven, uitvoerig bewerkt, keurig gebeeldhouwd en zwaar verguld. Het plafond was in half verheven beeldhouwwerk, en gaf voorstellingen uit het mythenleven van Ceres 15) en Diana 16). Behalve

Sluiten