Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zienlijk ambt aan het Hof; en wie weet, tot hoever zij dezen wensch zou hebben opgevoerd, zoo niet Francois, dien zij toch in het einde raadplegen moest, met die korte stugheid, die zich niet liet ompraten of misleiden, haar zijn „tot hier toe en niet verder," had toegeroepen, en ronduit had verklaard, hoe het besluit, dat hij haar had medegedeeld op hun tocht naar Parijs, onveranderlijk was.

„Het zij misleiding van uwe zijde," sprak hij, „het zij eene ongedachte wending in de kans, maar het onwaarschijnlijke is gebeurd; gij gaat uwe plaats in de staatkundige wereld en in Spanje hernemen; ik heb mijne rol voor u afgespeeld, ik kan aftreden. Ik zal u nu den nutteloozen en belachelijken eisch niet doen, om die heerlijkheid, door u met zooveel zorg nagejaagd, op te offeren voor uwe plichten aan mij, maar daarom behoude ik mij de vrijheid voor, de mijne te betrachten, zooals ik het versta. Monsieur d'Aubigny, die gij misschien tot vicomte of chevalier, of wat ook, gemaakt zoudt hebben, dekt u nog met zijne vermomming tot buiten de muren van Parijs; maar daar ook scheidt zich zijn weg van de uwen — en voor eeuwig; wij kunnen niet meer samengaan. Bij een geheime of openlijke poging, om mij te dwingen eene andere te kiezen, werp ik de tooneelkleeding van een groot heer af, en de écuyer Francois zal de Camarera-Major den regentstaf ontrukken, nog vóór zij dien weder heeft opgevat."

Meer was er niet noodig. Mevrouw Orsini was verplicht, den volgenden dag tot den Koning te zeggen, „dat d'Aubigny zich alleen had vertoond te harer rechtvaardiging, doch een te zonderling en te fier karakter had, om na het gebeurde iets anders te wenscherï dan afzondering en rust. Zij verloor veel," voegde zij er bij, „maar zij hoopte in den nieuwen Franschen

Sluiten