Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nam van een goochelaar, die de aandacht van zijn publiek zocht op te wekken; „maar daartoe zou ik noodig hebben, dat die twee Spaansche statuëtten mij niet altijd op de handen bleven zien, alsof ik Uw» Majesteit de Vliesorde56) van de borst zoude rukken."

„Ik kan hen niet verwijderen; zij zijn hier in hun ambt!"

„Zoo Uwe Majesteit zich dan de moeite wilde geven van haar armstoel op te staan, en even hier bij dat venster te komen."

„Dan hebben zij het recht mij den arm te bieden; dat is hen ... herwaarts lokken."

„Ahi D o 1 or el" riep de Abt, terwijl hij zijne oogen zoo kluchtig verdraaide, dat de Spaansche Heeren b ij n a glimlachten.

„Sire!" riep hij toen met een plotseling besluit, „is het dezen Signori vergund, Uwer Majesteit den rug toe te keeren voor drie seconden?"

De Spanjaarden zetten groote oogen op; Filips glimlachte vroolijk.

„Indien wij het hun verzoeken, en zoo het was om ons te vermaken, waarom niet?" antwoordde hij.

„Welnu, il mioRe! verzoek, beveel het hun dan, en gij, Signori! ik bidde u, verhoor il povero Abbate! het is te doen om eene grap, om onzen Koning te vervroolijken."

De Granden zagen elkander aan, en daarop zeide een hunner langzaam en ernstig: ,,M*n zou de Gamarera-Major moeten raadplegen." Alberoni verbleekte een weinig.

En Filips riep verdrietelijk: „Ik wenschte, dat Hare Excellentie hier ware, om deze groote zwarigheid op te lossen."

En nauwelijks had hij deze woorden geuit, ol een der heeren verwijderde zich, met eene diepe buiging:

Sluiten