Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet nog meer onnoodige verkwistingen die wedersproken hadden.

Het Spaansche volk morde een weinig; maar Orsini had nooit vrees voor den toorn van de Spanjaarden, of ooit inschikkelijkheid voor hunne wenschen. Het Hof zweeg gebogen — en de Koning zweeg gegriefd — maar de Camarera-Major zelve bracht dien dag door in eene soort van angstige gespannenheid, die zij niet wilde laten opmerken, en die zij toch zoo weinig meesteresse scheen, dat zij zich, onder voorgeven van ongesteldheid, opsloot in hare bijzondere vertrekken, waar de Sieur Frangois haar een uur kwam bezoeken. Hij herhaalde dat bezoek laat in den avond, nadat Orsini den Koning had opgewacht bij zijn naar bed gaan, een plicht, waarvan zij zich niet had willen ontslaan en welke Filips haar moeielijk maakte, door, met de onbuigzame halsstarrigheid van een kind, den gewonen tijd te overschrijden en te verlengen door ieder mogelijk voorwendsel, in de hoop, van zich ter ruste te begeven, met de zekerheid, Elisabeth Farnese tot gemalin te hebben; — eene tijding, die in waarheid van minuut tot minuut werd gewacht — de reden, waarom ook alle hovelingen, die er het recht toe hadden, zich, zoolang zij konden, bleven ophouden in de slaapkamer des Konings, en in de aangrenzende vertrekken — dan zij werden allen teleurgesteld. Het laatste voorwendsel voor hen om te blijven was weggevallen; Filips rustte of rustte niet, maar was ten minste weggeschoven achter zijn© fluweelen ledikantsgordijnen, de Camarera-Major verliet met een triomfeerenden glimlach het slaapvertrek, en ontsloeg alle overigen met een blik van haar oog, zonder dat de overbrenger van het telegrafisch bericht was verschenen.

Nauwelijks echter was zij in haar eigen vertrek,

Sluiten