Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vergrijp, en die zich zeiven verweet zijne eigene fortuin te hebben weggestooten, terwijl zij als onder het bereik zijner hand lag, verwijderde zich haastig en verward, eene gelukkige omstandigheid, waardoor hij de verwarring der Prinses niet opmerkte.

Die verwarring intusschen was groot, zoo groot, dat toen de Sieur haar weder naderde, hare hand vatte en belangstellend vroeg, wat er was, zij hem eerst met groote verwilderde oogen aanzag, en daarop in eene soort van woede opvloog van haar stoel, onder den uitroep: „Zij hebben het huwelijk voltrokken! Elisabeth Farnese is Koningin van Spanje!"

„Het is niet mogelijk, gij moet u vergissen!" riep d'Aubigny. terwijl hij de depêche inzag, en even daarna met ontzetting ter zijde legde. Hij had zich overtuigd. Het was niet slechts mogelijk, maar het was waar.

„Een afschuwelijk verraad van de Sainbertdt!" riep Orsini, met tranen van spijt in het oog.

De Sieur haalde de schouders op. — „Het kan eene vergissing, een misverstand zijn, eene onhandigheid," hernam hij vergoêlijkend.

„Misverstand!" herhaalde Orsini met bitterheid en ergernis; „mij dunkt, het bevel was duidelijk en bepaald! Onhandigheid! een page van zestien jaar had dien dienst kunnen bewijzen, het overhandigen van een brief!"

„Is het niet mogelijk, dat Victor Amadeus, ondanks alles, de zaak hebbe doorgezet?"

„Al ware Victor Amadeus de bedriegelijkste schelm, die ooit een Vorstenzetel van Europa onteerde, hij zoude zoo schaamteloos niet hebben durven handelen."

„Hoe het ook zijn mag, ik smeek u, Mevrouw! ook om uws zelfswil, veroordeel niemand, vóór gij het nadere weet, vóór gij meer helder ziet in deze ongelukkige uitkomst."

Sluiten