Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en haar te verbidden, om van besluit te veranderen.

Hij reisde weg van Turin, en hij was reeds tot de Fransche grenzen gekomen, toen hij eenige in kennelijke gejaagdheid geschreven regels ontving van den Sieur Frangois, die niets anders behelsden dan dit: „Mevrouw Orsini heeft haar werk voltooid; zij heelt mij mijn kind laten ontschaken; waarheen zij het ook gevoerd heeit, nu het in hare handen is, is het verloren; zij kan niet anders dan Diana het verderf indrijven," en ter zijde stond, als een uitroep der bitterst© smarte daarhenen geworpen; „Zoo de wrake mij geoorloofd ware! hoeveel macht zoude ik niet hebben tegen haar, en toch trotseert zij mijl"

De radelooze vader van Diana, die zich uitstortte tegen haren geliefde, wekte eene gedachte op in zijne ziel, die al zijne smart en teleurstelling, daarin nog niet hadden doen oprijzen. Toen de Camarera-Major daar zoo afschuwelijk voor hem stond, niet als de vrouw, die hem Diana had geweigerd, maar als de vrouw, die Diana deed verloren gaan voor hem, voor allen en voor zich zelve, — toen herinnerde hij zich al het leed, dat die vrouw hem reeds had gedaan, al het kwaad, dat zij had gepleegd, al de schuld, die zij reeds had op zich geladen; — zij stond voor hem als de wreede, zelfzuchtige, alle rechten vertredende intrigante, die hij reeds vroeger had gehaat, en die hij nu moest verachten. Het geheele leven dier vrouw lag plotseling voor hem met al zijne zwarte vlekken, met al zijne blinkende zonden, met al zijne bloedige tranen, aan anderen afgeperst, met iederen zedelijken moord, dien zij had gepleegd, en hij herinnerde zich, dat hij eens eene opheldering had erlangd, die hem had doen zeggen: „Het lot dier vrouw is in mijne hand!" en hij herinnerde zich de antipathie der Koningin van Spanje, en hare nieuwsgierige vragen,

Sluiten