is toegevoegd aan uw favorieten.

Endymion

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op achteloozen toon, als het ware om iets te zeggen. „Ik zou mij hier waarlijk benauwd gevoelen indien ik niet de bijna menschelijke stem van de fontein kon hooren."

„Men zou Damaskus „de slapende stad" kunnen noemen," antwoordde Emin.

Nell maakte nog eens zulk eene korte, vormlijke buiging als zij daareven gemaakt had, ging hare kamer in en sloot zeer bedaard de deur.

Welke gedachten of op dat oogenblik Emin's hoofd doorkruisten? Daar stond hij nu, buiten de gesloten deur van een Westersche vrouw; hij, de Mahomedaan, die gewoon was zijne vrouwen voor geld te koopen. Op den Libanon kon hij eene vrouw koopen voor een paar honderd francs en in Stamboul voor een paar duizend. Negerinnen, als het hem soms eens behaagde dezen als vrouwen mêe te rekenen, kon hij in Damaskus zelfs voor een redelijken prijs koopen.

Wat zal hij gedacht hebben, toen hij de jonge Amerikaansche doodbedaard tegenover hem op den drempel van hare slaapkamer zag staan, niet kinderlijk onnoozel en onbewust van 't gevaar, maar met geheel de zelfbewuste, trotsche onschuld der Westersche vrouw ?

Van het zachte blauwe licht, dat nog steeds van een tamelijken afstand over de gewelfde inrijpoort scheen, trof een enkele lichtstreep zijn gelaat. De zwarte kleede-