Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Deze poortgang was lang en smal en vormde verscheidene bochten. Toen zij langs de pratende vrouwen voorbij schoof, gevoelde zij een drukkende zwaarte op hare borst. Dit dwaze wegloopen in een donkere gang had een tint van flauw kleinsteedsch réalisme geworpen over de dichterlijke stemming waarin zij zich de laatste uren gevoeld had. Te gelijkertijd bekropen haar sombere voorgevoelens en zij zou liefst, op echt Oostersche wijze, bet tegenwoordig oogenblik in zijne vlucht hebben willen vangen.

Zij zag een paar maal naar de poort en als Emin daar nog even getalmd had, zoude zij zeker tot hem zijn gegaan om hem behoorlijk goeden nacht te wenschen.

Maar Emin was aanstonds de straat weder opgegaan. Alles was doodsch en stil, buiten in het flauwe maanlicht; en de pratende vrouwen verwijderden zich met haastige, trippelende voetstapjes.

Nu deed Nelly haar best om zich wijs te maken, dat zij gelukkig en tevreden was; met dit voornemen trad zij de prachtige kleedkamer in.

Geld behoefde hier niet te worden betaald, want dit badhuis was eene vrome stichting; voor iedereen, zelfs voor de Christenen in de stad, als dezen soms lust mochten krijgen om zich eens flink te wasschen, geopend. Toch stak Nelly een zilverstukje in de hand van den portier.

Sluiten