Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van vrijmetselaar-redenaars, hoopte zoo op een verteedering van den apotheker. Maar deze liet hem niet uitspreken

Waarde De Leeuw, het spijt mij, het spijt mij allemachtig' maar dit heb ik als grondstelling voor mijn leven aangenomen: Geld leenen is vijanden maken. Ik kom binnenkort bii ie om een gekleed pak uit te zoeken; je kunt in alle moeie^ liike tijden van 't leven bij mij komen en met raad en daad zal ik je helpen . . . maar geld leenen doe ik uit pnnape niet Even voelde De Leeuw zich duizelig. Maar dadelijk zich herstellend, denkend aan de gekleede jas, die besteld zou worden, aan den goeden klant die hij verhezen kon en met een kleine blijdschap in zich, het bedrag niet genoemd te hebben, antwoordde hij, dat principes gehandhaafd moesten worden, dat hij overtuigd was van Doormans broederliefde en

dat hij zich in zijn gunst aanbeval.

Nog dankend voor de medische hulp ging hij weg. Maar buiten, in den opknoetenden angst van 't naderend oogenblik der betaling, voelend een knot wringen in zijn keel, mokte

zijn ingehouden drift op.

«Broeder! 't Zou wat. Geklets, krankzinnige ïjdelheid, zucht

om zichzelf te hooren spreken, dat was hun maconnene. Helpen

met raad en daad in moeielijke gevallen van't leven! Er waren

oreen moeielijke gevallen in 't leven, waarbij hij, Dayid De

Leeuw, raad noodig zou hebben van zoon pillendraaier. Er

was maar één soort van helpen door de daad ... dat was geld

leenen als je 't noodig had.»

Neergeslagen, afgemat, hongerig en toch nog altijd zenuw achtig opgedreven door den angst voor t niet kunnen betalen, peinsde hij, met gebogen rug, het hoofd voorover en de oogen naar den grond, loopend zonder het te weten, over een middel om geld ter leen te krijgen. Hij keek op, tegen de voorwanden

der huizen, hél in de zon.

Branderige vlokken groen en oranje zweefden voor zijne oogen. Hij voelde zich duizelig worden in t achterhoofd, had

neiging om voorover te vallen ...

Maar de latente geestkracht, met toorn in hem opstormend als hij zich op 't zwakst voelde, het bloed als met de kracht van een fonteinstraal opbruisend in zijn lijf, deed hem opeens

Sluiten