Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een meelpakhuis. Toen is het faillissement uitgesproken De curator, een kreng, zoo n doleerende verdommelmg, heeft er wat van gemerkt, of ze hebben hem er wat van gezegd, hoe het zij, hij heeft op zijn poot gespeeld. 1 oen zijn ze bang geworden ... en ze hebben 's nachts stilletjes wat van het geborgen goed teruggebracht en den volgenden dag den curator gezegd, dat hij gelijk had gehad, dat er in den kelder nog een paar kisten met goed stonden^ die ze meenden dat leeg waren . . ."

Hirschfeld zweeg even. .

„En?" vroe<r De Leeuw, doodsbleek van spanning, denkend

aan 't gevaar, dat hem boven het hoofd gezweefd had, wetend dat hij een oogenblik neiging had gevoeld méé te doen en in te gaan op Vellekoopers verleidelijk aanbod.

,,En ? Dat heb je met die stommelingen. Als men zoo ietsdoet, moet men het flink doen . • • Men moet „va banque spelen ... Wie niet durft en brutaal is. moet zich van zulke

zaken afhouden ..." . ,,

,,Vertel mij verder wat er gebeurd is . . .

„De curator is naar den kelder gegaan, om de kisten te zien. Hij heeft ze naar boven laten brengen. En toen merkten ze dat alle goederen dik met meel bestuift waren. Dat hadden ze 's nachts in het donker niet gezien.

„God in den Hemel, wat een ongeluk.

„Of het een ongeluk is! 't Was of het noodlot het heeft gewild. Als ze bij mij gekomen waren, had ik ze het goe afgekocht, tegen een fatsoenlijken p"js< want & kon het_ gebruiken ..."

„Dat weet ik!" zei David en in zichzeli dacht hy:

„Ai wé, wat zou je ze het bloed uit het lijf hebben ge

dongen..."

„Zooals ik je zeg, een doleerende curator.

„Als God iemand straffen wil, moet hij hem zoo n rechtzinnigen fielt als curator geven, die een koopman met de Heere lezus op de lippen naar 't rooie dorp brengt, hem voor levenslang met vrouw en kinderen ongelukkig maakt. W at weten die melkmuilen van den handel en van den benauwden sprong, die een benauwde kat doet?"

Sluiten