Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den uitroep: Gode alleen komt de uitspraak toe! zijnen zegevierenden generaal terug te roepen. IJdel waren de tegenwerpingen des khaliefs; de opgewonden menigte was geheel vervuld met het denkbeeld eener uitspraak Gods en ging weldra tot bedreigingen over. Nog dachten zij er niet aan om met Ali te breken, maar het bleek thans, dat zij hunne beginselen stelden boven de aanhankelijkheid aan hem. Wee hem! zoo zij eens die beide zaken niet meer met elkaar konden vereenzelvigen. Ali trad dus gedwongen in onderhandelingen, die daarop uitliepen, dat zoowel hij als Moawija ieder een scheidsrechter zouden benoemen, die hadden uit te maken op welke voorwaarden de laatste zich aan den eerste zou onderwerpen. Hoe zij dit zouden doen, daarover dacht men van Ali's kant niet na. Zooveel te meer deed dit echter Moawija. Hij was allerminst van plan zich ooit vrijwillig te onderwerpen en had zijn doel voorloopig bereikt. Er was tweedracht ontstaan in Ali's leger en de khalief bleek de slaaf te zijn zijner dweepzieke aanhangers. Toch moest aan het spel dier scheidsrechters een spoedig einde gemaakt worden; licht konden zij bepalen, dat Ali den bloedprijs voor den gedooden Othman had te betalen aan zijne verwanten, om daarna van Moawija gehoorzaamheid te eischen. Toen derhalve de scheidsrechters waren overeengekomen, dat men vóór de definitieve beslissing aan Ali den khaliefentitel zou onthouden, verklaarde Moawija's scheidsrechter dat Ali geabdiceerd had en dat hij nu zijn meester als khalief voorstelde.

Deze handelwijze was waarlijk al te lomp, indien Moawija en zijne vrienden zich voorstelden daarmede het khalifaat als 't ware bij verrassing aan zich te brengen, zooals men

Sluiten