Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als ten tijde van Abdoll&h hebben zij nooit meer weten op te wekken, tenzij onder andere omstandigheden in Afrika '). Doch mogen zij zelf door het zwaard zijn ten onder gebracht *) hun streven heeft zich evenzeer veroordeeld.

Hun beginsel was inderdaad geen ander dan dat van den Islam zeiven, zooals hij door Mohammed gepredikt was. Verwezenlijking der theocratie, van den staat, waarin God alleen koning was en alle geloovigen onderling gelijk stonden in rechten en verplichtingen, ziedaar het ideaal van Mohammed en van de Kharidjieten. Maar de eerste had ingezien, dat men rekening moest houden met de omstandigheden, terwijl de laatsten daarmede den spot dreven en daarom terecht dwepers moeten genoemd worden. Hoewel derhalve vele beroemde orthodoxen, zooals Malik, met hen instemden, wat hun oordeel aanging over de verdorvenheid van 'sprofeten metgezellen, hebben zij desniettemin hunne overspannen theorieën laten varen. Daarom is de ondergang der Kharidjieten in de geschiedenis van den Islam een feit van beteekenis. Onder de twee eerste khaliefen kan de Mohammedaansche staat inderdaad geacht worden eene verwezenlijking der theocratie te zijn. De regeering van Othman was het begin van de secularisatie des Islams, die door de troonsbeklimming der Omeyaden verder werd voortgezet. Daartegen hadden de Kharidjieten met al de macht, die in hen was geprotesteerd, doch te vergeefs; de meerderheid had aan hunne roepstem geen gevolg gegeven. Hun ondergang leverde het onwraakbaar bewijs, dat de Islam niet tot zijne vroegere idealen wilde terugkeeren,

1) Vg. Dozy Islamisme 231 vvg. Hist. des Musulm. d'Espagne I, 238. vvg.

2) Wei 1*8 voorstelling van zaken: Geschickte der Chalifen is geheel verward en onjuist. Vg. bijv. I, 350. (Schiiten oder Charidjiten)!

Sluiten