Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

winnen. Ten einde de vloeiende kristallen in den vorm van geïsoleerde druppels te verkrijgen, hetgeen wensehelijk was voor eene nauwkeurige waarneming, voegde Lehmann colophonium of canadabalsem als oplosmiddel toe. Ieder kristalindividu scheidt zich dan als bolvormige druppel af. Binnen in den druppel bevinden zich een soort slieren, welke aan twee diametraal tegenover elkaar liggende punten, de polen van den kristaldruppel, eindigen.

De kristallijne natuur dezer druppels volgt buitendien uit de eigenschap der dubbelbreking en uit het vertoonen van dichroïsme in gepolariseerd licht. De opstelling van het nieuwe begrip, dat karakteristieke kristaleigenschappen ook bij vloeistoffen kunnen voorkomen, werd door velen als volkomen onlogisch gequalificeerd, zoodat in den beginne weinig geloof gehecht werd aan de ontdekkingen van Lehmann.

In de Annalen der Physik 53 (1894) verscheen eene tegenspraak van Quincke, waarin deze met verwijzing naar het gedrag van zeepoplossingen de stelling verdedigde, dat de vloeiende kristallen niets anders waren dan zoogenaamde breiïge massa's van vaste kristallen, omsloten door eene olieachtige met de moederloog niet mengbare vloeistoflaag.

Tammann ') bestreed de zuiverheid en homogeniteit van de onderzochte lichamen. Volgens hem moet de troebele vloeistof bij het p-azoxyanisol en phenetol beschouwd worden als

]) Ann. der Physik. i. 524 (1901). ibid 8, 103 (1902).

Sluiten