Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doel de troebele vloeistof door bezinking in twee lagen te scheiden. Dezelfde proeven door De Kock ') herhaald gaven een geheel ander resultaat, dan de door Tammaxx verrichtte. De Kock trekt daaruit zeer te recht de conclusie, dat Tammaxn's praeparaat van 't p-azoxyanisol door eene tweede stof verontreinigd moet geweest zijn, daar hij met zijn zuivere anisol geene verandering in de temperatuur van helder worden waarnam. Uitvoerig heeft De Kock den invloed nagegaan van een bijmengsel op het gedrag van eene stof. die de vloeibaar kristallijne modificatie vertoont, in geval deze werkelijk eene emulsie van twee vloeistoflagen ware. Het theoretisch afgeleide gedrag was totaal in strijd met de waargenomen feiten, waardoor De Kock eenen belangrijken steun gaf aan de opvatting, dat. in afwijking van de hypothese van Tammaxx, de vloeibaar kristallijne toestand als eene afzonderlijke homogene phase moet worden beschouwd.

Omstreeks 1904. toen Lehmanx's werk ..Flüssige Kris talie" verscheen, waarin hij den stand van de kennis dezer merkwaardige lichamen tot dien tijd uit v oerig beschreef, was nog slechts een klein aantal voorbeelden bekend.

Behalve de bovengenoemde cholesterylderivaten en de beide azoxylichamen noemt Lehmaxn de volgende stoffen: cholesterylpropionaat, hydrokarotinbenzoaat. het condensatieproduct van benzaldehyde en benzidin, het azin van het p-oxaethylbenzaldehyde, het condensatieproduct van p-tnlylaldehvde en benzidin, de oliezure zouten, het toen ter tijd

!) Dissertatie.

Sluiten