Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§ 3. Waarnemingen. Voordat ik mededeel, wat ik gezien heb aangaande de vorming van de stoma-moedercelwand, zal ik in 't kort aangeven, hoe het celdelingsproces in de andere gewone cellen verloopt, aanvangende bij het asterstadium. Hierin heeft de gehele delingsfiguur ongeveer de vorm van een ellipsoïde; gedurende de anaphase spitsen zich echter de polen vaak meer toe. Zodra het grote aantal chromosomen de polen heeft bereikt ziet men het aantal verbindingsdraden sterk vermeerderd, trouwens met grote individuele verschillen tussen de verschillende cellen. Terwijl nog talrijke chromosomen-uiteinden naar de equator uitsteken, treden de celplaatelementen op, zich voordoend als equatoriale verdikkingen van de verbindingsdraden.

Indien de moedercel veel wijder is dan 't pas aangelegde verbindingsdraden-complex, breidt zich dit langzamerhand naar weerszijden uit; de celplaat, tans een lamel, die evenals de eerst gevormde celplaatelementen dezelfde kleurnuance vertoont als de omringende celwanden, ondergaat eveneens een laterale groei. In 't midden verdwijnen de draden het eerst en treden vacuolen op. Eindelik heeft het verbindingsdradencomplex de zijwanden van de moedercel bereikt en is ook de celplaat kompleet. De dochterkernen bewegen zich tijdens dit proces meer of minder naar de celplaat toe, en terwijl ze aanvankelik plaatvormig waren, ronden ze zich meer en meer af en worden tevens losser van bouw.

Soms zag ik, dat één van de dochterkernen zich min of meer U-vormig kromde met de convexe zijde naar de celplaat gekeerd; hoewel daaraan wel eens een buiging van de celplaat beantwoordde, bleek dit zeer vaak ook niet het geval te zijn; ik kom daarop terug bij de bespreking van de celdeling bij Psilotum.

Het verbindingsdradencomplex is speciaal in de verder gevorderde stadia van de celdeling lang niet altijd scherp afgegrensd van het omringende cytoplasma.

Sluiten