is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wereld

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit Parijs, even geregeld als de vourjaars- en najaars-zendingen der inodisten. Zij had aldaar tot leverancier een bepaald huis, evenals nu wie van koninklijken bloede zjjn. Eii aangezien zulks al het geval was geweest van at' haar luiermand, kan men zich voorstellen wat er aan de hand was toen zij voor het eerst zoude uitgaan! Toen was het inderdaad , en niet slechts bij wijze van spreken: carte Manche. Althans zoo vertelde men. Zij zoude een velletje postpapier hebben genomen, bovenaan den datum hebben neergeschreven, er aan toegevoegd: „Met November ga ik uit"; heel onder aan het papier hare handteekening hebben gezet, en vervolgens het blanco vel geadresseerd hebben

aan hare Parijsche modiste

Vanzelf spreekt dat zjj bewonderd werd, grooten opgang maakte, zelfs werden er op haar verliefd. Na de eerste maand had zij reeds de helft der New-örleansche beaux een blauwtje doen loopen. De mannen begingen dwaasheden voor haar, vernederden zich op onzinnige wjjze. En zij: beminnen, trouwen? Dat denkbeeld kwam nooit bij haar op! Zelfs de beste partijen behandelde zij even onachtzaam als hare Parijsche japonnen. Zjj kon het niet eens over zich verkrijgen hun aanzoek geduldig aan te hooren; (loot hare honden te midden der vurigste betuigingen, of stond op en liep weg, schouderophalend en met een „bah".

Wel, ieder weet wat er na '59 plaats greep. Het is niet noodig dat hier te herhalen. De lotgevallen van den een waren de lotgevallen van den ander. . . .

't Was misschien tien jaren later, misschien tien eeuwigheden — hart en kalender zijn het steeds oneens over het verloop van den tijd— toen op een goeden morgen de oude heer Champigny (ze noemden hem gewoonlijk Champignon) over de kade wandelde. welke zjjne bezitting tegen overstrooming beschermde, ten einde na te gaan hoe lang het nog zoude duren vóórdat hem het water zou „smoren", zooals de Louisianers zeggen. Het was nog geen zeven uur; koud, vochtig en regenachtig, kortom triest weer. Op den weg verzonk men kniediep in de modder, en door het zware vervoer waren er overal diepe gaten in gereden, zoodat die veel overeenkomst had met een golvende zee. Er kwam een flinke regenbui; Champigny haastte zieh naar binnen, toen een gedaante naderbij kwam, zoo potsierlijk, dat hij even ophield 0111 er naar te kjjken.

Het gelaat was verscholen achter een groene barège voile, waarop de regenbui vele druppelen had achtergelaten; haar figuur was slank, mager. Figuur? Neen , een figuur kon dat niet genoemd worden: