Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verloren kroost. Toen in 1.S96 te Kichmond, ter gelegenheid van eene groote reünie van veteranen, de vlag van liet Georgische regiment door Franklin-straat werd gedragen, trad uit een der huizen een oude dame op den vaandeldrager toe — een verminkt oud-soldaat — met de woorden: laat mij de hand drukken van een der mannen, die wij in oorlogstijd verpleegden." En terwijl daarna op haar verzoek de vlag omlaag werd gehouden, kuste zij het doek zeggende: Onder deze vlag sneuvelde mijn jongen te Malvern Hill... en hij was mijn eenigst kind-

Toen salueerde haar de oude vaandeldrager drie maal met de vlag, en de daar achter loopende veteranen groetten haar bij het voorbijtrekken eerbiedig.

Waartoe dit alles verhaald, terwijl gij waarschijnlijk iets geheel anders verwacht: hunkert naar iets verbazingwekkends uit den Amerikaanschen bajert: naar treinberoovers, milliardairs, onmetelijke trust's, gruwelijke lynch wraak, naar cyclonen, sneeuwstormen, kokende fonteinen, goudmijnen, goudvelden; naar alles wat Amerika voor den Europeaan maakt tot een tooverland ?

W acht maar, ook wel vreemde dingen zullen u verhaald worden, maar ik wil niet den indruk verwekken alsof die geheel en alleen Amerika zijn. Want al het wonderbaarlijke is slechts tijdelijk, óók die goudoverstroonnng welke nu liet Amerikaansche leven bedelft — vooral voor den buitenlander. Wie weten wil wat Amerika zal zijn in dagen van beproeving, (en welk land is verzekerd zulke niet te kennen ?) die moet dieper dringen in de geschiedenis van liet land. Om deze reden werd hier de secessieoorlog gekozen, welke zoo nabij ons ligt; al hadde evengoed de blik op den onafhankelijkheidskrijg kunnen gericht worden, want ook die levert menige

Sluiten