Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de wijze waarop een modern mensch redeneert. Want welk individu zal, als hij zeker is dat zijn beurs onaangetast blijft, een vinger uitsteken om het bezit der gemeenschap te verdedigen? De postwagen is een zaak van het Gouvernement; wat daarmee gebeurt, raakt u noch mij.

Het Amerikaansche spoorweggevaar is dan ook een geheel ander gevaar: Het is de „wash-out." Wees blijde dat het daar te lande in den zomer zoo zelden regent, want na een regenbui, in den nacht, is uw leven er niet veilig — vooral niet in het Westen, waar de sporen zeer zuinig moeten zijn. Door de afwezigheid van steenen ballast kan het voorkomen, dat over een vrij groote lengte het zandbed onder de rails wegspoelt, en deze dus in de lucht hangen. Niettegenstaande de monsterlantaarn vóórop de locomotief — dikwijls zelfs een electrisch zoeklicht — is die toestand moeielijk waarneembaar; en de ontsporing, welke volgt op het berijden van zulk een ondermijnde plaats, kost in den regel den passagiers het leven: De trein geraakt door de omgevallen lampen in brand vóór zij in de verwarring kunnen vluchten uit den chaos, dien de slaapwagen alsdan vormt. Van dat gevaar is men zich trouwens in Amerika zóó wel bewust, dat een elegant reclameboekje voor een groote lijn, versierd met plaatjes voorstellende de wagens, de vergezichten waar men voorbij trekt, de smakelijke stations , de plantenkassen der maatschappij — op sommige plaatsen worden de reizende dames bloemtuiltjes aangeboden — aldus zijne beschouwingen aanvangt: 't is waar, de Amerikaansche sporen staan wat veiligheid betreft, op niet zoo'n hoogen trap als de Europeesche. . . . maar wat comfort betreft, staan ze oneindig hooger''.

Terwijl het laatste ongetwijfeld waar is, dank zij de concurrentie tusschen de verschillende maatschappijen,

Sluiten