Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

III

Holland moge eene voorname kolonie zijn, de grootste is echter Grand-Rapids — al is daar ook het Amerikaansche element sterk vertegenwoordigd. Naar deze stad begaf ik mij, omdat een reeds vele jaren daar gevestigd, welbekend Nederlander zoo vriendelijk wilde zijn mij omtrent het wel en wee der Ilollandsche nederzettingen in te lichten.

De spoorweg van Chicago naar Grand-Rapids voert door oen landschap dat, meer nog dan eenig ander deel van Amerika, voor den geest roept het eigen vaderland. Kerst door eindelooze weiden: dan door een zandige, lichtgolvende vlakte, waar kleine lapjes mager bouwland afwisselen met stumperig houtgewas; soms door moerassen. Zelfs ontbreekt niet de zanderij, welke aan het Ilollandsche duinlandschap herinnert.

Het graan stond er dun gezaaid als op de \ eluwe; de maïs was nog niet hooger opgeschoten als een maand geleden tusschen Kansas-city en Port Arthur. Hier en daar in het korenland groote, oude boomgaarden. De wegen overal zeer stoffig: wit stuifzand, met de afdrukken van tallooze paardenhoeven als van kabbelingen in t strand; daarbij zeer smal, gelijk bij ons te lande, en niet zooals elders in liet westen van Amerika. Du kerken als Ilollandsche dorpskerkjes; door gedrongen gestalte en korten toren den indruk gevende van een kloek, die op het nest zit, terwijl de wijzerborden — groot, starend — zijn als oogen waarmede zij waakzaam toeziet op de kiekens rondom haar: de kleine, lage boerenwoningen. Kerst na eenige uren sporens — bij Watervliet — wordt liet landschap mooier; de wegen zijn met statige boomen

Sluiten