Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als tanden in een kam, of al* wier dat zich vast heeft gezogen aan den ondersten paal regel van zeeweringen. En even als dat wier, wuiven die schuimdraden zachtkens heen en weer in de strooming.

Doch van dat bedrijvige leven van de waterstrook langs het vaartuig, bespeurt niets wie zich uitstrekt op een der rieten luierstoelen, welke 's morgens de scheepsjongen in lange rijen schikt aan de windbeschutte zijde van het wandeldek. Voor den zoo nederliggende is de zee niets dan de ronde voetplaat van de ijzeren herberg; en ook die is hem enkel een kale grauwe wand, haast zonder openingen, en waaruit geen geluid opklinkt.

Zóó uitgestrekt, werden dagen lang half gedachteloos doorgebracht; de hersenen nog te zeer vermoeid door al het in Amerika opgenomene , om dit zelfs in verbeeldingsvorm weder te doen oprijzen. Slechts nu en dan volgde liet oog onwillekeurig de grauwe gedaanten, die den gansehen dag, langs de stoelenrij, telkens in omgekeerde richting zich doelloos voortbewogen — zooals tijdens liet wandeluur de opgeslotenen der cellulaire gevangenissen heen en weer gaan in de smalle, getraliede gang.

Onder wie zoo ijsbeerden, bevond zich ook een volbloed Amerikaan, trotsch op zijn vaderland en die—zoo hij eenige eeuwen geleden daar het levenslicht had kunnen aanschouwen — zeker in zijne schoenen aarde van den geboortegrond zoude gestrooid hebben, ten einde ook in den vreemde niet op ongewijden bodem te treden. Doch thans vergenoegde hij zich met niet het voorbeeld der andere passagiers te volgen, die eiken morgen rekening houdende met den afgelegden weg Oostwaarts — gedwee hun horloge een half uur vooruitzet-

Sluiten