Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitspraak moeilijk verdedigbaar: Goethe's Reineke Fuchs, Balzac's Contes Drolatiques, Tennyson's Idylls of the King om slechts deze te noemen - getuigen het tegendeel. Alles hangt hier af van het talent waarmede een dichter zich weet te verplaatsen in den geest en de geestelijke atmosfeer van een ouder dichter en, dien oudere navolgend, toch zich zelf te blijven, het oude met het nieuwe te versmelten tot een harmonieus geheel. Dit nu is Vosmaer met zijn Nanno slechts ten deele gelukt.

Een ander doel stelde hij zich in de beide romans of romanachtige proza-werken Amazone en Inwijding. Het voetspoor volgend van een zijner voorzaten, die Italië bezocht en zijn reis daarheen beschreven had, gevoelde ook deze Vosmaer lust zijn reisherinneringen te boek te stellen, maar tevens „zijn kunstcredo in min of meer romantischen vorm te kleeden." De invloed van Italië als draagster der antieke beschaving op de Germanen had reeds vroeg zijn belangstelling gewekt, zooals blijkt uit de novelle Mona (1860). Op groote schaal is dit motief door hem verwerkt in deze romans die ons een beeld geven van Italië's kunst, van land en volk in hun wezen en eigenaardige schoonheid. Om zijne opvatting en voorstelling van Italië's invloed beter ingang te doen vinden, had de auteur ze belichaamd in eenige door hem geschapen personages en die geplaatst in toestanden en verhoudingen, die het mogelijk maakten de leeringen te verbinden of te vereenigen met schildering van menschenleven en ontwikkeling van karakters. Romans in den gewonen zin des woords konden deze werken niet heeten; doch Vosmaer verwees de critici van Amazone in de Voorrede van Inwijding naar werken als het boek Job, Plato's Symposion, de Sentimental Journey, Pantagruel e. a. met de vraag of dat romans waren. Met meer recht had hij

Sluiten