Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was de, nu meer dan zestigjarige, schrijfster natuurlijk niet; zij sprak zelfs van „de eisch der gelijkstelling, die door sommigen zoo onvoorzichtiglijk wordt gedaan en die op de bitterste teleurstelling zal uitloopen, zoo zij eenmaal wordt ingewilligd". Misschien echter heeft juist deze gematigdheid de populariteit van het boek bevorderd. Dat het in den smaak viel, kan niet betwijfeld worden: er zijn reeds acht drukken van verschenen; het is vertaald niet alleen in het Fransch, Duitsch en Engelsch maar ook in het Russisch en het Zweedsch.

Wie ook met Majoor Frans waren ingenomen, niet de kerkelijken die de schrijfster langzamerhand als een der hunnen gingen beschouwen en voor wie het godsdienstig en stichtelijk element hier te zeer op den achtergrond bleef. Het pleit voor de zelfstandigheid van Mevrouw Bosboom, dat zij — evenals haar Francis Mordaunt - hare zelfstandigheid handhaafde. Wel achtte zij dezen roman te behooren tot „lager sferen" dan waaruit b.v. Lauernesse en Gideon Florensz. waren voortgekomen; doch zij vond het niet noodig steeds „een psalmtoon aan te heffen of voor de ware religie te strijden". Later (1883) verklaarde zij zelfs ronduit: „Ik .... wilde evenmin aangezien worden voor hetgeen ik niet was en niet wilde zijn, eene partijgangster voor de Anti-Revolutionaire richting."

Als om deze gezindheid in daden te toonen, gaf zij in Laura's Keuze (1876) een nieuw verhaal uit het leven van dezen tijd, dat echter van te weinig beteekenis is om er bij stil te staan. Hooger dan deze novelle staat de roman Langs een Omweg (1877), al kan hij niet op één lijn worden gesteld met Majoor Frans. Wij maken hier kennis met een schatrijk meisje, dat wegens haar rijkdom achterdocht koestert tegen alle minnaars, in het bijzonder tegen een knappen jongen zee-officier dien zij in een gesprek met andere jongelui over het huwelijk heeft beluisterd. Zij zendt hem smadelijk weg, als hij haar

Sluiten