Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik dit galgen-oas hier, niet erst is veur 'en uur of wat onder den toren zetten? 't Is van 't repalje burgemeister."

Lus ziet toevallig naar zijn secretaris Hoefzoetnagel is druk aan 't werk, maar zijn neus wijst in de richting van de deur.

„Veldwachter!" herneemt Lus deftig, en voegt er nu in eens in het volle besef zijner edelachtbaarheid bij: „Vertrek!"

„As je kleine dieven loopen loat dan worden ze as groote gehangen," grauwt Bol met den duim op Anneke wijzend: „En as burgemeister zoo weinig um de peliesje geeft, dan kan Bol wel goan hengelen in ploats van z'n eigen dood te loopen."

De neus van Hoefzoetnagel wijst nog spitser in de richting van do deur, terwijl 's mans oogen onveranderlijk op zijn schrijfwerk zijn gevestigd

„Bol, geen praatjes. Dat voegt... dat past... niet. Ik ben burgemeester, en jij veldwachter, weet je," zegt Lus.

De vleugels van Hoefzoetnagels neus appaudisseeren.

„Ja dat weet ik best!" zegt Bol: „moar as de secretaris z'n eigen met de affeeres bemoeit" — en hij werpt beurtelings een nijdigen blik op den schrijver en het kind — „dan motten ze hem moar in jou ploats zetten, of anders veur mien het dievenpak achter de vodde zitten."

Een kleine tien minuten later is Anneke op vrije voeten. Zij is nog erg beverig op de beentjes, en de oogen doen haar zeer van't schreien, zoodat zij ze haast niet kan openhouden in de felle zon. Maar toch, zoo snel als ze op het geborsten klompje voort kan, stapt ze den djjk over tot bij den afweg, die langs kerkje en schoolhuis en kleinere woningen, naar vaders hutje voert. Gelukkig heeft burgemeester haar den zak met kruizemunt weeromgegeven, maar bitter leed doet het haar dat burgemeester, die toch op 't laatst zoo vrindelik was, niet gleuven wou dat Bol onwoarheid sprak; 't was slecht van Bol, heel slecht!

„Wat schêlt er oan, klein blauweugskezegt een blonde krullebol van dertien jaren omtrent, die in 't gras naast het kerkhofköpken-over heeft gekeukeld, en nu met een paar luchtige sprongen, op het kleintje toeschiet

Willem krijgt een kleur van kwaadheid nu Anneke hem alles heeft verteld, en zegt dat die Bol een gemeene vent is, en dat hij den hals maar had moeten breken toen hij over haar klompje viel, en ja, dat hij vader centen zal vragen om voor Anneke een paar nieuwe klumpkes te koopen. Anneke most moar goedsmoeds wêzen. Wacht! hij zal den zak veur hoar droagen; ze was 'en oarig dingske, dat zei meister ook, en dat zeiën ze allegoar!

Och lieve minsen, wat het grootje ien den angst gezeuten. Om negen uren is 't kleine lief ke de deur uutgegoan, en nou, op slag van twoalven doar kumt zo pas oan. Goddank dat ze d'er weer is! Wel heere m'n tied! zoo'n veldwachter! Ze zal 't oan Oario vertellen hoe ie 't lief en

Sluiten